‘Hoogbegaafd’ is niet een woord waarmee je je snel populair maakt. Tenminste, dat is mijn ervaring. Het is niet voor niks dat ik dit woord liever niet gebruik om op die manier pijnlijke discussies te voorkomen.
Pijnlijke discussies en misverstanden komen voort uit onwetendheid. Maar het lijkt erop dat mensen het ook niet willen weten, omdat ‘intelligentie’ op de een of andere manier een beladen begrip is.
98 % van de bevolking (ruwe schatting) is niet hoogbegaafd en weet dus niet wat dit werkelijk inhoudt of wat dit voor iemand betekent. En dan zijn er ook nog verschillen tussen hoogbegaafden onderling.
Voor deze 98 % heb ik een boek geschreven. Een boek met het verhaal van mijn ervaringen met hoogbegaafdheid. Maar ook een verhaal over het wel of niet mogen volgen van je eigen (levens-)pad.
Voor de andere twee procent bied ik tekentherapie aan. Om eens een beetje uit dat hoofd te komen (van hoofd naar handen), om de hersenhelften in evenwicht te brengen, maar ook om allerlei problemen (op een veilige manier) zichtbaar te maken op papier en erover te praten, om je te uiten en te kijken waar je kracht ligt, om te mogen zijn wie je bent.